Koncepcja drugiego sygnału


[edytuj] myśl drugiego sygnału

Drugi sygnał to pojęcie, oznaczające dodatkowe, na dodatek TCR, cząsteczki, mogące transportować znak aż do wnętrza komórki w konsekwencji połączenia się spośród odpowiednimi ligandami. Cząsteczki drugiego sygnału są niezbędne aż do pobudzenia limfocytu Th. Występują one, kiedy komórka prezentująca antygen "uznaje" go zbytnio niebezpieczny na obiekt organizmu (teoria niebezpieczeństwa). niedostatek cząsteczek drugiego sygnału świadczy natomiast o tym, że ustalony antygen nie jest niebezpieczny, oraz otwarcie jego zaatakowanie być może okazać się szkodliwe na obiekt organizmu. tedy w przypadku, kiedy danemu antygenowi, jaki jest rozpoznawany przez limfocyt Th, nie towarzyszy dalszy sygnał, być może osiągnąć cel aż do dwóch podstawowych zjawisk:

Obydwa powyższe zjawiska mają duże treść w utrzymaniu autotolerancji, oznacza to areaktywności na własne antygeny danego organizmu. zagadnienia te szerzej są przedstawione w haśle tolerancja immunologiczna.

Najważniejszymi cząsteczkami, funkcjonującymi jako dalszy sygnał, są:

Zwłaszcza wpływ CD28 - CD80/CD86 jest szczególnie istotne, tym bardziej, że po aktywacji limfocytu Th na jego powierzchni pojawia się cząsteczka CTLA-4. ona również łączy się spośród CD80/CD86, jednakowoż przesyła znak hamujący, oraz nie aktywujący komórkę. zapewne więc, że dalszy znak być może dysponować wyróżniający się wpływ, w porównaniu stopnia rozwoju odpowiedzi odpornościowej. O jak wiele zaczynający się znak się nie zmienia, o tak wiele dalszy może, dzięki dostosowaniu się aż do panujących warunków, manifestować silne właściwości modulujące rezonans odpornościową.